Jan Śliwiński urodził się 11 lipca 1938 r. w Niemojewie gmina Lututów, województwo łódzkie. Jego rodzicami byli Jan i Władysława z d. Suś. Po wybuchu II wojny światowej w czasie niemieckiej okupacji majątek Śliwińskich został zarekwirowany i przekazany volksdeutschom. W marcu 1944 r. Jan razem z rodzicami, młodszą siostrą Krystyną oraz głuchoniemą ciocią Bronisławą Suś został przetransportowany do wsi Brzeźnio pod Sieradzem, a następnie do obozu przesiedleńczego w Łodzi. W tym miejscu Niemcy odłączyli dzieci od rodziców i zabrali je do obozu na Przemysłową. Tam Jan próbował nie dać się rozłączyć z młodszą siostrą, za co był pobity aż do utraty przytomności. W obozie na Przemysłowej Jan i Krystyna spędzili od 1,5 do 2 miesięcy. Wiedząc już o wywózce na roboty do Niemiec, rodzice za wszelką cenę chcieli wyciągnąć z obozu swoje dzieci, aby zabrać je ze sobą. Udało się i pod koniec maja tego roku całą rodzinę wywieziono na roboty przymusowe do III Rzeszy, do miejscowości Öschelbronn w Badenii-Wittembergii. Tam rodzice pracowali w niemieckim gospodarstwie, ojciec w polu, zajmował się zwierzętami, matka wykonywała prace domowe i pomocnicze. Po wyzwoleniu przez wojska alianckie cała rodzina znalazła się w obozie dla uchodźców „dipisów” (DPs – displaced persons – osoby przemieszczone) w miejscowości Ettlingen. W maju 1946 r. cała rodzina szczęśliwie wróciła do Polski.
Źródło: Notacja nr MDP 1/2024, A. Augustyniak, Na targu niewolników III Rzeszy, Warszawa 2024; straty.pl [dostęp 5.03.2025 r.].
